συνεχίζουμε να κινούμαστε προς τους ίδιους δρόμους, Με τον συνήθη τρόπο. Πληγή και χαμόγελα Διαφάνεια και σκοτάδι!
Συνεχίζω το περπάτημα, με τις σημειώσεις μου στο παρασκήνιο,
Καθοδηγούμαι από ένστικτο..
Δεν χαίρομαι
Δεν υφίσταμαι .. μιας και υπάρχουν πληγές που ανοίγουν αργά, σε βάθος.. με αντίληψη, με σιγουριά. Και είναι ένας πόνος που δεν αισθάνεσαι Και είσαι εσυ. Δεν φταίς αλλά είσαι ένοχος
Κι αυτή είναι η δική μου σκιά στο σκοτάδι και η φωνή μου με τη σιωπή
Πίνω το κύπελλο της απουσίας σου.. ύπνος μέσα σκοτάδι δικό μου ύπνος όνειρα από όνειρο ύπνος μέσα όνειρο από αγάπη και μέσα αυταπάτη αυτό είσαι Και γω να πιστεύω σε ότι γεύση έχει. Και η μυρωδιά .... δεν είναι ψέμα. Χιλιάδες καρφίτσες κολλημένες στην σάρκα. Δεν είναι ψέμα!
Θα ήθελα να ήξερα τι είναι πραγματικό. Σκέψεις... Πετούν σαν σφαίρες στο κεφάλι μου.
Απάντησε μου... έχουμε χαθεί μέσα μας δεν το βλέπεις;; Και η καρδιά μου να είναι εκτός!
....
Τα περασμένα καίγονται, στη λησμονιά πετάνε
Γίνονται αγιάτρευτες πληγές τις νύχτες και πονάνε
Στη λησμονιά σε πάνε ...;
Στάσου λιγάκι, μη μιλάς, άσε το χτύπο της καρδιάς
να πει ό,τι είναι για να πει, στο φως να γεννηθεί..
Για ένα τίποτα, μη φοβηθείς, πώς φτάσαμε στ'ανείπωτα..
Γλυκιά μου, μη χαθείς ...;
Και τα χαράματα σαν 'ρθει.. με μια λαχτάρα η προσμονή
Θα'ναι μι' αλλόκοτη χαρά, θα γίνει δίψα και φωτιά..
Θα'ναι μι'αλλόκοτη χαρά ...;
Στάσου λιγάκι, μη μιλάς, άσε το χτύπο της καρδιάς
να πει ό,τι είναι για να πει, στο φως να γεννηθεί..
Για ένα τίποτα, μη φοβηθείς, πώς φτάσαμε στ'ανείπωτα..
Γλυκιά μου, μη χαθείς ...;
Στάσου λιγάκι, μη μιλάς, άσε το χτύπο της καρδιάς
να πει ό,τι είναι για να πει, στο φως να γεννηθεί..
Για ένα τίποτα, μη φοβηθείς, πώς φτάσαμε στ'ανείπωτα..
Απόψε, μη χαθείς ...;
Ήσουν μαζί μου χθες το βράδυ, είμαι σίγουρη ..... Επηρεασμένη από το μυστηριώδες φως της σελήνης. Είδα τα μάτια σου, βλέποντας τα αστέρια!
Λάμψη στο σκοτάδι,Δεν κάνω λάθος .....
Γνώρισα το χαμόγελο σου
Είμαι σίγουρη σου λέω.. Ένιωσα την μυρωδιά του σώματος σου..
Την αύρα που ήρθε από τη θάλασσα... Δεν είμαι τρελή .....
Αγκάλιασα και Φίλησα κάθε ίντσα του κορμιού σου .....
Απόψε ..... ενώ ονειρεύτηκα την αγάπη .....
Σήμερα το πρωί ... Ξύπνησα.....
Και είμαι τρελή .....
...............
Αχ και να ήμουνα μια ηλιαχτίδα απ΄τον ήλιο στο λαιμό σου που θα σου ζέσταινε το κάθε πρωινό σου Αχ και να ήμουνα κι η πιο μικρή σου σκέψη μέσα στο μυαλό σου το δευτερόλεπτο σε ένα όνειρό σου
Είσαι η νύχτα η βροχή είσαι τ΄αγιάζι είσαι ο λόγος που το σώμα μου μουδιάζει είσαι το κρύο η φωτιά η ξαστεριά μου είσαι ο λόγος που χτυπάει η καρδιά μου Να΄σουν δικιά μου, να΄σουν δικιά μου
Αχ και να ήμουνα ένα ασήμαντο σημάδι στο κορμί σου που θα σ΄ανάγκαζε να με κρατάς μαζί σου Αχ και να ήμουνα έστω μια σκέψη έστω ένα χαμόγελό σου μέσα στο χρόνο σου μονάχα ένα λεπτό σου
Είσαι η νύχτα η βροχή είσαι τ΄αγιάζι είσαι ο λόγος που το σώμα μου μουδιάζει είσαι το κρύο η φωτιά η ξαστεριά μου είσαι ο λόγος που χτυπάει η καρδιά μου Να΄σουν δικιά μου, να΄σουν δικιά μου
Είσαι η νύχτα η βροχή είσαι τ΄αγιάζι είσαι ο λόγος που το σώμα μου μουδιάζει είσαι το κρύο η φωτιά η ξαστεριά μου είσαι ο λόγος που χτυπάει η καρδιά μου Να΄σουν δικιά μου, να΄σουν δικιά μου
Περπάτησε μαζί μου, σε αυτόν το παράξενο κόσμο μας
Που δεν καταλαβαίνουμε,δεν γνωρίζουμε.
Ταξιδεύουμε όμως με τον δικό μας τρόπο.
Είμαι αίσθηση που διαιωνίζει την ψευδαίσθηση.
Δεν είσαι μόνος μαζί μου.
Κι ας ξέρεις πως........
Δεν υπάρχει χρόνος για μας ...
Δεν υπάρχει χώρος για μας!!!
Σε λίγο το φεγγάρι θα υποκλιθεί..και εγώ θα πρέπει να κρυφτώ..
δεν ήρθες πάλι..
τρελή.. ακόμα γεμάτη από την αγάπη σου κάνω κύκλους γύρω απ την ψυχή μου
και ψάχνω ακόμα να βρω ρωγμές στα όνειρα μου..
εκεί που μόνο υπάρχεις ..
να σε πάω σε κόσμους μακρινούς που μόνο εμείς θα μπορούμε να δούμε..
Για εκείνα τα όνειρα μας που μαζί τους λέγαμε θα βάζαμε φωτιά και θα καίγαμε όλο τον κόσμο.
Πες μου; πως να σε βγάλω από εκεί..
Πες μου αν και συ πόνεσες?
Ομως η αλήθεια μάτια μου πονάει πιο πολύ..Εμένα...
Εσυ ποτέ δεν μ αγάπησες!!!
και γω...εγώ στην ακατάστατη Ζωή μου όταν ερωτεύομαι, χάνω τον έλεγχο.
Πως αλλιώς θα μπορούσα άλλωστε;
Κι όμως....
Να.. απόψε αλλού είναι το βλέμμα και αλλού η ψυχή μου,
ταξιδεύω σε ένα καλά κρυμμένο παρελθόν
μακριά από κείνο το φως που θα γίνει κομμάτια όταν η ώρα σπάσει,
όταν εγώ θα έχω πια σπάσει!
Ακόμα αναρωτιέμαι γιατί δεν έκλεισα τα μάτια μου πριν φύγω!
Τώρα θα κουβαλάω την εικόνα σου μια ζωή ...
Είπα θα πάω και ας μου βγει και σε κακό!
Γιατί έτσι είναι ο έρωτας.
Όμως φοβήθηκα και γύρισα πίσω.
και νομίζω πως σε βλέπω παντού και μάλλον φταίει που δε σε βλέπω πουθενά.
Και που θέλω να σ' ερωτευτώ όπως στα τραγούδια που ακούω, με τον ίδιο τρόπο, καταστροφικό και απόλυτό.
Εσύ όμως μόνο να με σκέφτεσαι κάθε που θα βρέχει..να με σκέφτεσαι να γελάω με ένατσιγάρο στο χέρι.
Να γελάωγιατί θα είμαιευτυχισμένη..
ΝΑΙ..
ευτυχισμένημέσα στην μελαγχολία μου...
Αναψα κι άλλο τσιγάρο , κοιτάζω ακόμα τον ουρανό.
Βαριά η ατμόσφαιρα..δεν πλησιάζεικανείς την καρδιά μου..!!!
Μάτια κλειστά, ψυχή ολάνοιχτη.
Βιάστηκα να μεγαλώσω και τώρα παρακαλάω το χρόνο να με ξεχάσει.
Κι όλο λέω πως θα φύγω κι όλο εδώ είμαι.
Κοινήαφετηρία..πολλάσοκάκια..προορισμός ένας..
ΕΣΥ!
Δες καθαρά λοιπόν..
εσένα θα 'χω πάντα βαθιά
σα σφαίρα στη καρδιά!!
Να απέχω και να απέχουν από μένα όλα εκείνα τα κοινότυπα
για να περάσει η ώρα για να περάσει και αυτή η μέρα..
Είναι τραγικά όμορφος ο κόσμος μου.
Όνειρα τρελά ειπωμένα μες από τη σιωπή μου.
Το τραγούδι τελειώνει....ο χορός μας όμως τώρα αρχίζει....
Άναψε μωρό μου τα κεριά....
μύρισε το μεθυστικό άρωμα του γιασεμιού που απλώνω στο χώρο..
Λίγο πριν φύγεις!
Γιατί να έχουνε τόση ένταση οι αισθήσεις;
Κλείνω τα μάτια και νιώθω δόνηση σε όλο μου το σώμα..
Έρχεται βροχή!
Όποτε βρέχει σε θυμάμαι ...
Θυμάμαι....
πως αγάπησα το βλέμμα που με ταπείνωσε
αγάπησα τις λέξεις που με τσακίσανε.
Στο χα πει..
ένα τσιγάρο δρόμος μας χώριζε από τον χωρισμό!
Έπαψα λοιπόν να μετράω τα αστέρια!!
Το τσιγάρο μου κάηκε. Περίμενα να καεί και το δικό σου
Μήπως και κλάψεις...
Δε θυμάμαι να σε εδώ δει ποτέ να κλαις ..
όχι για μένα τουλάχιστον..
Ετσι ανώνυμη θα μείνω πάντα για σένα
Ανώνυμη κι η αγάπη μου.
Κοίταμε...
Καινούρια αποκτήματα είναι οι ρυτίδες αυτές..δικές σου!
Εσυ όμως χαμογέλασε
κλείσε τα μάτια σου και πες...
αντίο!
Κι όταν όλα τα φώτα θα σβήσουν θυμήσου..
το μπλοκ αυτό το έκανα για σένα..
θέλοντας τόσο πολύ να σου πω αυτά που νοιώθω ..
και μη μπορώντας έβαλα τα όνειρα μου εδώ μέσα..
να είναι κάπου μαζεμένα.. αφού δεν χωράνε πια στην αγκαλιά σου..
σε μια ατελείωτη ξανθή άμμο που κατάπινε τα πόδια μου και γω προσπαθούσα να προχωρήσω..
Εσυ πουθενά..
Κάπου είχε ήλιο με έκαιγε..αλλά δεν τον έβλεπα ..
κάπου είχε άνεμο γιατί η άμμος ανακατευόταν αλλά δε φυσούσε στο δικό μου ιδρωμένο κορμί..
και προχωρούσα,ζητώντας σε.
Ενιωθα τόση δίψα..το στόμα μου ξερό..λές και ποτέ δεν ήπιε νερό,
λες και ήμουν από την αρχή του ονείρου διψασμένη..
Στροβιλίζομαι γύρω από τις σκέψεις μου .
Το όνειρο μπερδεύεται με τις αναμνήσεις, οι αναμνήσεις με την πραγματικότητα και φτιάχνουν το πιο βαρύ χαρμάνι.
Έξω ο ουρανός έσταξε πάλι την λύπη του στα μάτια των ανθρώπων που αγάπησα!
Κι όμως μεσα στ ονειρο..μαθαίνω καινούριες λέξεις!
Λέξεις που άκουγα αλλά δεν πίστευα πως υπάρχουν!
Λέξεις καινούριες.... που μου τις μαθαίνεις εσύ!
Για πάντα... τα πάντα...
Σε τι γλώσσα είναι άραγε αυτά ;
Σε τι γλώσσα μου μιλάς;
Βασανιστή της ψυχής μου, καθοδηγητή και πυξίδα μου και τώρα οι δύο μας.
Σαν ίσος, προς ίσο.
Σώμα με σώμα, το ίδιο δυνατοί, το ίδιο αδύναμοι.
Σε έχω χαρτογραφήσει γυμνό και συ το ίδιο, με έχεις εξερευνήσει.
Ξέρω κάθε σου κρυφή σκέψη, κάθε σκοτεινή γωνιά.
Και τώρα μεγάλε μου έρωτα, ήρθε η ώρα της μάχης ...
Τα βρήκαμε και χάσαμε, αγαπηθήκαμε, ηδονιστήκαμε, χαλαστήκαμε,
τώρα, ήρθε η ώρα να βγάλουμε μαχαίρια.
Ήρθε η ώρα, να ξεσκίσουμε τις σάρκες μας.
Τώρα, όλα ή τίποτα, τώρα μόνο κόλαση, μόνο,
μάχη μέχρις εσχάτων!
«Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στους καιρούς τον Παράδεισο»
Το θυμάσαι αυτό, μεγάλε μου έρωτα;
Θυμάσαι πώς ήταν ο Παράδεισος;
Θυμάσαι τον έρωτα;
Κοιμάσαι, χαλιέσαι σε κούφιες αγκαλιές, σε κενές στιγμές και νομίζεις, ότι ξεχνάς μεγάλε μου έρωτα.
Μου γύρισες την πλάτη κι έφυγες.
Με δικάζεις χωρίς σταματημό και σου αρκεί, μεγάλε μου έρωτα;
Με έβγαλες, θαρρείς από την εικόνα και έσβησα;
Γελιέσαι μικρέ μου, όχι και τόσο ,πια περήφανε, έρωτα.
Εδώ είμαι, πίσω από κάθε σου κίνηση, σε κάθε σου σκέψη, σε κάθε σώμα που ζητάς.
Σε κάθε σου άδεια και κάθε γεμάτη στιγμή με κουβαλάς.
Δεν θα λυτρωθείς από μένα, για όσο καιρό, δεν θα λυτρώνομαι και εγώ από σένα!
Έτσι είναι αυτά καρδιά μου, μονόδρομος.
Γιατί υπάρχει, μια ιδιότυπη μορφή δικαιοσύνης, για να διατηρεί το σύμπαν, την ισορροπία του.
Μικρέ μου έρωτα, κινητήρια δύναμη της ζωής μου, κοίτα τώρα, πως, είσαι!
Καθρέπτης σου έγινα και δεν μπορείς να με αποφύγεις!
Γελοίο μικρό αγγελόπαιδο, ξεβράκωτο, με τα σκατένια σου βέλη, θαρρείς, πως είσαι, ισχυρό πια;
Τίποτα, δεν είσαι, η πιο γελοία απεικόνιση της ψευδαίσθησης που κουβαλάς,
της υπερτιμημένης παραμύθας που αντιπροσωπεύεις!
Τίποτα δεν είσαι, μεγάλε μου, Θεέ.
Εσύ, υπέρτατε των προγόνων μου, εσύ ελπίδα και προσμονή όλων, μούσα των Ποιητών,
δεν είσαι τίποτα.
Ένας παρεξηγημένος Μικρός Πρίγκιπας,
ένα κακομαθημένο, που θέλει να χώνει την μύτη του παντού,
Αυτό που ποθείς, μόλις το κατακτάς είναι σα να μην υπάρχει.
Το κλασικό παράδειγμα:
«Πόσο θα ήθελα να μπω μέσα σε μια ωραία, γαλάζια θάλασσα!».
Ε, μπήκες! Και τι έγινε;
Τι νιώθεις που μπήκες στη θάλασσα;
-Ε, πώς! Μια δροσιά!
-Τίποτα δε νιώθεις!
Μια ιδέα είναι.
Έτσι κι ο έρωτας, είναι τίποτα.
Χριστιανόπουλος
Και να σου πω κάτι...
μετά από τόσο καιρό επιτέλους νιώθω πολύ όμορφα....
επιτέλους νιώθω ελεύθερη!
Να σου πω και το άλλο .....................................................
Αντε γαμήσου!
Εγώ δεν είμαι φίλος με κανέναν
ούτε και λύνω τα προβλήματα
ήτανε λάθος σου που γύρισες σε μένα
γι' αυτό σου λέω φύγε γρήγορα
Εγώ δε γίνομαι φίλος με φεγγάρια
τα φεγγαράκια σου τα χόρτασα
όταν με χτύπαγε ο βοριάς τα κρύα βράδια
κι εσύ σε άλλες αγκαλιές χανόσουνα
Εγώ φοβόμουνα να σ' αγαπήσω
κι εσύ φοβόσουνα να αγαπηθείς
τώρα που γύρισες με θέλεις πίσω
μ' αυτός ο έρωτας κοιμήθηκε νωρίς
Και τώρα οι δυο μας ψιθυρίζεις στον καθρέφτη
ό,τι γεμίζει τη ζωή δεν το κοιτάς
χωρίς στολίδια δε σε παίρνει ν' αναπνέεις
μ' ένα χαμόγελο κλεμμένης ομορφιάς
......
Σαν άμμος σκορπίζομαι .
Κρατώ ισορροπίες, κρύβω αδυναμίες ...;
Κουράζομαι.
Αντέχω.
Εξαντλούμαι.
Μαθαίνω τα νέα όριά μου.
Προσπαθώ να μη θυμάμαι τα παλιά.
_____________
Θα σ' αγαπώ, θα ζω μες στο τραγούδι
θα μ' αγαπάς, θα ζεις με τα πουλιά
θα σ' αγαπώ, θα γίνουμε τραγούδι
θα μ' αγαπάς, θα γίνουμε πουλιά.
κι ήταν η σχέση μας αυτές
χάιδεψέ τες αν τις δεις ποτέ
Κι έπειτα το χρόνο μέτρησα να δω
αν προλαβαίνω να σου πω
Από μένα πόσα δεν μπορώ
Ό,τι κι αν γίνει ένα να λες
πως μ'αγαπάς χίλιες φορές
πως μ'αγαπάς χίλιες φορές
κι εγώ...εσένα
Κι αν μείνει τ'όνειρο μισό
κι αν το φιλί χαθεί κι αυτό
Ένα να λες σαν να'ναι χθες
Πως μ'αγαπάς χίλιες φορές...
Έψαξα έτσι ένα ψέμα σου να βρω
να μην μπορώ να τ' ανεχθώ
και δεν βρήκα ούτε ένα
Κι έπειτα μέτρησα πάλι για να δω
Επιστρέφοντας στο σπίτι τα λόγια της τριβέλιζαν το νου μου. Μήπως;
Το άλλο πρωί ξύπνησα, σηκώθηκα και ξεκίνησα τη μέρα κάνοντας τις συνηθισμένες μου κινήσεις. Ο καθρέφτης ανταποκρίθηκε στο κοίταγμά μου. Ημουν ολόκληρη μέσα του! Εβγαλα ένα στεναγμό ανακούφισης. Αχ! Υπήρχα πραγματικά, υπήρχα!
και χίλια ψέματα
για να σε δω
για να σ΄αγγίξω..
δεν με ενδιαφέρει
αν θα μας στήσουνε
στον τοίχο...
δεν με ενδιαφέρει
αν θα μας δέσουνε
τα μάτια...
θέλω μονάχα
την ώρα που
οι σφαίρες
αγγίξουν
την καρδιά μου..
να κρατώ σφικτά
το χέρι σου...
Όλοι μου λεν πως δεν μπορώ
για να σε φέρω πίσω μου λεν η πέτρα είναι βαριά
και πώς να την κυλήσω
Και συ κρυμμένος μέσα μου ζητάς
ένα ποτήρι να πιούμε μαζί να τα πούμε
Όλοι μου λεν να μην ζητώ
τίποτα από σένα
γιατί η γη κι ο ουρανός
δεν είναι πράγμα ένα
Και συ κρυμμένος μέσα μου ζητάς
ένα ποτήρι να πιούμε μαζί να τα πούμε
Όλοι μου λεν να μη ρωτώ
του κόσμου τους διαβάτες
γιατί εσύ πια περπατάς σε άλλες τώρα στράτες
Και συ κρυμμένος μέσα μου ζητάς
ένα ποτήρι να πιούμε μαζί να τα πούμε
Μα εγώ το ξέρω πως θα 'ρθω
και θα σε συναντήσω
μόνο δεν ξέρω αν μπορώ
στον άλλο κόσμο που θα 'ρθω γλυκά να σε φιλήσω
Και συ κρυμμένος μέσα μου ζητάς
ένα ποτήρι να πιούμε μαζί να τα πούμε
Έτσι για να ξέρεις, εγώ, υπάρχω ακόμη σε μια πόλη ναυαγισμένη, σ' ένα καμένο νησί.
Έτσι για να ξέρεις, η καρδιά μου κτυπά πάντα στον ίδιο δικό σου πόνο, ανερμάτιστη, μεθυσμένη
Έτσι για να ξέρεις, ο χρόνος χωρίς καμία σημασία κυλά κι εγώ μόνο για να τον σκοτώνω είμαι ικανή, για να με φέρνει πάντα στο πουθενά.
Έτσι για να ξέρεις, η ηχώ των τραγουδιών που αγάπησες με χαϊδεύει κάθε βράδυ και μου λέει τα μυστικά, που εσύ ποτέ δε θέλησες να μου πεις.
Έτσι για να ξέρεις, στα κύτταρά μου κρύβω το μυστικό σου και το βγάζω βόλτα κάθε βράδυ ακουμπώντας γερά το παγωμένο σίδερο.
Έτσι για να ξέρεις, τα βήματα μου, αργά, ασταθή, μετρημένα με φέρνουν πάντα στην άκρη του νερού, όπου με ανακούφιση αφήνομαι να πέσω.
Έτσι για να ξέρεις, η θύμησή σου παραμένει στο λίγο ανέπαφο κομμάτι του μυαλού, λαμπερή, άφθαρτη και μου δίνει ελπίδες να σωθώ, ή να χαθώ.
Έτσι για να ξέρεις ...;
Μα τι σου λέω τώρα; Εσύ όλα τα ξέρεις. μόνο εμένα αρνήθηκες να μάθεις ...;
Και τώρα που όλα μοιάζουν τελειωμένα
και τώρα εμείς που ζούμε αλλοπαρμένα
χειμώνα ζούμε στις ταράτσες
σαν γάτες γέρικες με νέες φάτσες
μ' όλα τα αρχαία μας φιλιά
και η ψυχή στο πάτωμα
να γράφει ιστορία
και το κορμί στο πάπλωμα
χωρίς μιαν αμαρτία
και πάλι παλεύουμε μικρές στιγμούλες
και πάλι με τα παιδιά μας μες στις κούνιες
αθώοι όλοι μα χαμένοι
μοιραίοι ξέγνοιαστοι και τόσο ξένοι
μπροστά στον χρόνο που γελά
και η ψυχή στο πάτωμα
να γράφει ιστορία
και το κορμί στο πάπλωμα
χωρίς μιαν αμαρτία
Ο ουρανός μου είναι ευτυχία που μου χαρίζεις!
Ο δρόμος μου, είναι η εμπιστοσύνη σε σένα!
Ο ήλιος είσαι την ημέρα !
Το φεγγάρι τη νύχτα!
Και το φως του ήλιου είναι η δική σου ζεστασιά !
Και η σκιά της σελήνης είναι η δική σου προστασία !
Και η λάμψει των αστεριών η αγάπη σου για μένα!
Μη πεις ποτέ ότι να ξεχάσεις θέλεις.
Ποτέ , ότι ήταν όλα ένα λάθος.
Μη πεις ότι θέλεις να γυρίσεις τα πάντα από την αρχή...
ότι αυτές της στιγμές από τη μνήμη σου να διαγραψεις θέλεις!
Ποιος είπε ότι όποιος χαμογελάει είναι χαρούμενος;
ότι όποιος δακρύζει το κάνει από λύπη;
όποιος αγκαλιάζει είναι ερωτευμένος;
Μη πεις πότε όχι στης στιγμές που ζήσαμε,
ήταν τόσο όμορφες,άσχετα αν τώρα μας πονάνε!
Όλα είχαν κάποιο νόημα.
Σκέψου μόνο της όμορφες
αυτές που της άσχημες στιγμές μακριά θα διώξουν
Γιατί και γω δεν μπορώ να ξεχάσω
Απλά προσπαθω να μάθω να ζω!
Σε λίγο η ψυχή μου θα είναι ελεύθερη !
Σε λίγο θα πετάω στον 7 ουρανό !
Σε λίγο ο πόνος θα χαθεί !
Σε λίγο θα πάψω ν αγαπάω!
Σε λίγο τίποτα δεν θα με ξαναπονέσει!
Σε λίγο δεν θα είμαι πια μόνη !
Σε λίγο θα μπορώ χωρίς φτερά να πετάξω....
Αγάπη μου το όνειρο δεν ήταν πραγματικό!
Θα ήθελα να ακούσω ακόμα και τώρα την φωνή σου
να με παρασύρει σε χιλιάδες φαντασιώσεις,
που ποτέ δεν θα της ζήσω.
Μα αντιστέκομαι!
Αποδείχθηκε το φώς δυνατότερο απ το σκοτάδι,
όπως και η ψυχή μου.
Συγνώμη αν ονειρεύτηκα αγάπη μου!
Στον έρωτα έχασα μα κέρδισα στην ζωή!
Συγνώμη αν έστω για λίγο και εγώ
ήμουν δική σου.
Συγνώμη που άργησα να σε συναντήσω ...
που επρεπε να ταξιδέψω πρώτα αλλού,
για να γνωρίσω τα ανόητα
για να ζήσω τα αυτονόητα.
Συνεχίζω να αντιστέκομαι!
Συγνώμη αν η πραγματικότητα σκότωσε εμένα.
Μια πραγματικότητα που ζητά αγάπη ,στοργή,κατανόηση
και ότι άλλο δεν μπόρεσες ποτέ να μου δώσεις!
Δεν είσουν ο πρίγκιπας των ονείρων μου
επειδή στην "πραγματικότητα" δεν ζουν τα παραμύθια!
Γιαυτό το κύμα της θάλασσας που τα πάντα
παρασέρνει με πήρε μαζί του
αφήνοντας μόνο ένα κενό και θλίψη ..
Σ' άφησα να με πλησιάσεις .. το έκανα κάθε βράδυ...για πολύ καιρό
και μετά εσύ μ άφησες..έφυγες
Έχασα όλη την δύναμη μου
και περίμενα Εσένα... τρέμοντας
Έκανα τα πάντα για να μπορείς δύναμη να μου δώσεις
σε χρειαζόμουν...
σου έστελνα από μακριά τις καταιγίδες τις ζωής μου
Νόμιζα ότι την ζωής μου μπορούσες εσύ να κουμαντάρεις.
Τώρα..
κοιτάζω γύρω μου και δεν βλέπω κανένα δρόμο!
Είμαι σ'ενα νησί ,φυλακισμένη από σένα
θέλω να φύγω..
αλλά πώς;
χωρίς κανένα γεφύρι ...
Σου ζητώ βοήθεια.. ΒΟΗΘHΣΕ ΜΕ!
Άφησα να με παρασύρεις.. και τώρα είμαι εδώ
πιστέψτε με,
μη κυνηγάς πια την σκιά σου ...
πιστέψτε με
Είμαι παγιδευμένη σ'αυτο το νησί.. παγιδευμένη απο σένα
στο μοναχικό νησί,..χωρίς εσένα...ΒΟΗΘHΣΕ ΜΕ!
Έτρεξα ...όσο ποιο γρήγορα μπορούσα...
προσπάθησα
Δεν μπόρεσα να σ'αποφύγω..
Βρήκα όλους τους εφιάλτες που προσπαθούσα να ξεφύγω..
Ηθελα να το σταματήσω....
σαν το κάπνισμα,όλο λέω...
Αλλά η συνήθεια πολύ δυνατή ....δεν μπόρεσα..
και να... είμαι εδώ για σένα!
Μοναχικό νησί ..
δεν μπορώ να ξεφύγω,
έτρεξα ήδη πολύ μακριά
Στέκομαι στο λιμάνι σου,
γέφυρα καμιά..
ΚΑΙ EΓΏ !
να σ αγαπώ τόσο..
που είμαι σχεδόν νεκρή μακριά σου,
κι ας έπαθα τόσα πολλά..
είμαι μαζί σου,
Στο μοναχικό νησί...
να αγαπώ τον δεσμώτη μου...ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΕ!!
Δεν μπορούσα να φύγω .. έτσι έμεινα,
μήπως και επιστρέψεις πάλι..
Γιατί πάντα με προβλήματα,έμαθα να σ 'αγαπώ .
Μεθυστική αίσθηση δεν την αποβάλω..
Ζω στο νησί απλώς ανίσχυρη
δεν το αγαπώ μόνο...το χρειάζομαι
και μάλλον θα παραμείνω για πάντα ,
......και την ώρα του αποχωρισμού
σου χάρισα ένα τριαντάφυλλο
και είπα..
όταν το τριαντάφυλλο χάσει τα πέταλα του
τότε θα έρθω ξανά..
αλλά το τριαντάφυλλο ,,,,
μαύρη σκιά στο σκοτάδι, είμαι μόνη .. ξύπνια.
Αόριστοι φόβοι με βασανίζουν,
φυγή__λέξη αστραπής που με σωριάζει!
ΜΗ ΦΥΓΕΙς
Τό ξέρεις..
κρατάς στα χέρια σου τη δύναμη του ανέμου και αποφασίζεις να σκορπίσεις την ζωή μου!
Κάθομαι ήσυχα στο σαλόνι...να μη βρεις τον δρόμο τις φυγής !
Eίναι η καρδιά μου χτυπά ;___φοβάμαι και να αναπνεύσω
σκουπίζω ενα δάκρυ ,
ήταν απλώς ένα κακό όνειρο;
Βλέπω την καινούργια ημέρα να έρχεται___μακριά σου,
χαράζει...
τίποτα δεν θα μπορούσε να συμβεί.
Το όνειρο μου τελείωσε ή μόλις ξεκινά;
Είμαι πραγματικά μόνη; Υπάρχει κάποιος κοντά μου ;
Αν φύγεις..
Ποιος θα με βοηθήσει μέσα στο σκοταδι;;
Ποιος θα με προστατεύει από τη νύχτα;
Μια φωνή μακρινή μου λέει για διαφορετικούς κόσμους....
ίσως και να ειναι..
η θάλασσα, το είδωλο σου, η ανάσα σου, η χαραυγή..
ίσως!
Κλείνω τα μάτια μου αργά, και να__μπορώ κάτι να δω .
ένας τόπος όπου θα μάθω, τους φόβους μου να καταλαβαίνω.
Και ξαφνικά εξαφανίζονται οι σκιές του παρελθόντος.
Ο εφιάλτης μου δεν έχει τελειώσει, αλλά η καρδιά μου είναι τώρα έτοιμη.
Είμαι ακόμα μόνη; Είσαι ακόμα κοντά μου;;
θα με βοηθήσεις μέσα από το σκοτάδι;
θα με προστατεύεις από την νύχτα;
Φευγης ;
Μα όχι __ποτέ δεν θα δεχτώ τη φυγή σου.
Κοίτα με λίγο στα μάτια
Προσπάθησε να πάρεις δύναμη από τα μάτια μου που σου λένε πως θα αντέξουν!!
γιατί είσαι πάντα κοντά μου στις δύσκολες στιγμές..
γιατί μου υποσχέθηκες βαρκάδα,
εσυ κουπί....
και γω να........ κοιμάμαι.
Γιαυτό και σ αγαπώ
Μαρία Μαράκι Μαριώ !
Ονειροπαρμένη φιλενάδα!
_______________
Πόσο σε θέλω κάθε που αλλάζει η μέρα μου
Πόσο σε θέλω όταν βρίσκεσαι παντού
Κι όσο σε θέλω πάθος γίνεσαι φοβέρα μου
Πόσο σε θέλω όταν μπάζει από παντού
Και σου γράφω τραγούδια σου στέλνω λουλούδια
Με σπρέι στους τοίχους καρδιές ζωγραφίζω
Για 'σένα τους φίλους συνέχεια ζαλίζω
Για 'σένα υπάρχω και ζω
Αχ Μαρία, Μαρία, Μαρία, Μαράκι, Μαριώ
Πόσο σε θέλω κάθε που γίνεσαι ένα μου
Πόσο σε θέλω μες στο φως του φεγγαριού
Κι όσο σε θέλω η αλήθεια μοιάζει ψέμα μου
Πόσο σε θέλω όταν μπάζει από παντού
συνειδητοποιώ πως τον πόνο άδικα τον έζησα
πώς για ότι κι αν πολέμησα, για ότι κι αν αγάπησα
έχουν γίνει οι χειρότεροι εφιάλτες μου.
Και οι αναμνήσεις έρχονται να μου θυμίσουν,
στην αγάπη που πίστευα ...
που επιδίωκα,
έτσι που δεν θα ήθελα να αναγνωρίσω
δεν ήθελα να πιστέψω.. δεν ήθελα να καταλάβω.
Ενιωσα τον θύμο μέσα μου... για πρώτη φορά .
Αποφάσισα!!!
Την αγάπη για πάντα από την καρδιά μου να εξορίσω.
Το όνομά σου απέμεινε μόνο να αναστατώνει τη φαντασία..
κάθομαι εδώ και περιμένω...
περιμένω τον ήλιο...
εγώ εδώ στην άκρη του δρόμου...κρατώ τις σκέψεις μου...
κρατώ την καρδιά μου...
κι εσύ εκεί...στην μέση του κόσμου..
κρατάς κάτι που δεν μπορώ να δώ...
το κρατάς τόσο σφιχτά...τόσο προσεκτικά...
φοβάσαι τόσο πως κάποιος θα ραγίσει αυτό που κρατάς...
μα ξεχνάς..
Η καρδιά σου ειναι δικιά μου....καρδιά μου!!!
Κι ας ειμαι πάλι μόνη...
για μια ακόμη νύχτα....
να παλευώ με τους δικους μου εφιαλτες!
Κάθομαι εδω και περιμένω...
Ήταν ένα μικρό καράβι ήταν ένα μικρό καράβι
Που ήταν α-α-αταξίδευτο
Που ήταν α-α-αταξίδευτο
Οε οε οε ο-ε
Και έκανε ένα μακρύ ταξίδι
και έκανε ένα μακρύ ταξίδι
μέσα εις τη τη τη Μεσόγειο
μέσα εις τη τη τη Μεσόγειο
Οε οε οε ο-ε
Και σε 5-6 εβδομάδες
Και σε 5-6 εβδομάδες
Σωθήκαν όλες όλες όλες οι τροφές
Σωθήκαν όλες όλες όλες οι τροφές
Οε οε οε ο-ε
Και τότε ρίξανε τον κλήρο
και τότε ρίξανε τον κλήρο
να δούνε ποιος ποιος ποιος ποιος θα φαγωθεί
να δούνε ποιος ποιος ποιος ποιος θα φαγωθεί
Οε οε οε ο-ε
Κι ο κλήρος πέφτει στα αγόρια
Κι ο κλήρος πέφτει στα αγόρια
Που ήταν σα σα σα σκυλόψαρα
Που ήταν σα σα σα σκυλόψαρα
Οε οε οε ο-ε
Δεν ήταν μόνο ο Ιούδας που ... φιλούσε υπέροχα. Για την ακρίβεια, ήταν αρκετοί πριν και αμέτρητοι μετά από αυτόν
Προδότη λέμε κάποιον που εμπιστευόσουνα και σου την έφερε.
Στη φόρεσε, όταν έσκυβες να δέσεις τα κορδόνια σου.
Σου έφαγε το φαγητό, όταν πήγες τουαλέτα.
Συνήθως πρόκειται για άτομα με τα οποία συναναστρεφόσουν και εμπιστευόσουν για καιρό
(ΝΑ ΠΑΡΤΑ ΜΑΛΑΚΑ M..).
Φυλετικές διακρίσεις ο προδότης δε γνωρίζει,
καθώς τόσο άντρες όσο και γυναίκεςμπορούν να σε προδώσουν χωρίς κανένα πρόβλημα.
Ο προδότης ξεχωρίζει ( από το ρουφιάνο) στο ότι θα σε δώσει φανερά, θα σου πει στη μάπα "Εγώ το κανα". Γι' αυτό και εντοπίζεται αρκετά εύκολα,........
ενώ
Ο ρουφιάνος (ή η ρουφιάνα, ανάλογα) πρόκειται για την πιο επικίνδυνη και ελεεινή κατηγορία.
Είναι αρκετά δύσκολο να τον εντοπίσεις, καθώς δρα και κινείται αθόρυβα,
γεγονός που τον ξεχωρίζει από τον Προδότη.
Το καλό πρόσωπο που παρουσιάζει είναι εξαιρετικά παραπλανητικό
και ίσως και το ισχυρότερο όπλο του.
Χαρακτηριστικά του γνωρίσματα είναι
το κουτσομπολιό, η λασπολογία, το λασπόλουτρο (σε προχωρημένες ηλικίες)
και οι καλές του σχέσεις -και καλά- με όλον τον κόσμο.
Ο ρουφιάνος θα φτύσει στο φαγητό σου, όταν θα πας τουαλέτα, δεν θα το φάει,
και θα ρίξει την ευθύνη σε κάποιον άλλο σε περίπτωση που το καταλάβεις.
Και Δόξα το Θεο....αναμεσά μας υπάρχουν και απο τα δύο είδη πολλοι!!!
Σου έδωσα την καρδιά μου, δεν ήθελα να την βάλεις πάνω σε μεταξωτό μαξιλάρι. Αλλά θα ήθελα να την προσέχεις και να μην παίξεις μαζί της . Αλλά αντί για αυτό,την έκανες μπάλα την πετάς στον αέρα και την πιάνεις ξανά. Ξανά και ξανά. Ήξερα: κάποτε θα βαριόσουν και θα την άφηνες να πέση Και πράγματι: Όπως για άλλη μια φορά με την καρδιά μου έπαιζες την πέταξες, τόσο υψηλά που δεν μπορούσες πλέον να την δεις. Ήταν για σένα αδιάφορο.
Η καρδιά μου επέστρεψε.
Αντί να προσπαθείσεις να την πιάσεις στέκεσε εκει και κοιτάς ...
στέκεσε χωρίς να κάνεις τίποτα...
κοιτάς πως έπεσε στο έδαφος και γκρεμίστηκε. γέλας μόνο!
Η καρδιά μου ήταν εκεί, πεσμένη..σπασμένη σε χίλια κομμάτια ... Τώρα ξέρω: Ήταν ένα λάθος να σ' εμπιστευτώ ...
